7.12.2015 CIENFUEGOS
Śniadanie jak zawsze, ale dużo obfitsze niż w Trynidadzie . Dodatkowo bułki maślane, ciastka, dużo owoców i kawa bez ograniczeń (oczywiście dla Andrzeja )
Codzienna porcja witamin.

Do drugiego pokoju wprowadzili się Belgowie z małym dzieckiem. Widzieliśmy dużo młodych ludzi z plecakami i małymi dziećmi. Kiedyś wydawałoby mi się to nie do pomyślenia, ale teraz widzę, że na Kubie jest bardzo bezpiecznie i nie ma zagrożeń dla małych dzieci.
Jest nieciekawie, grzmi i się mocno zachmurzyło.
Czekając na poprawę pogody zrobiliśmy przepierkę i pojechaliśmy do centrum, wczoraj zapoznaliśmy się z nim pobieżnie i już po ciemku.
Wyprawę na EL NICHO skreślamy z naszych planów, ze względu na pogodę.
W centrum Cienfuegos wznoszą się budynki z lat 1819-1850 To jedyny ośrodek na Karaibach, który może poszczycić się tak dużą liczbą zabytków architektury neoklasycystycznej.
Na krańcu placu widnieje ŁUK TRYUMFALNY upamiętniający narodziny Republiki Kuby.
Nad placem góruja CATEDRAL DE LA PURISIMA CONCEPCION, oraz gmach TEATRO THOMAS TERRY. Budynek nosi imię wenezuelskiego emigranta, który dorobił się fortuny na handlu niewolnikami.
Po wschodniej części placu stoi CASA de la CULTURA BENJAMIN DUARTE. Budynek w stylu neoklasycznym z pięknymi marmurowymi podłogami. Wspięliśmy się również na wierzę, skąd roztaczał się piękny widok na miasto i port. Na dziedzińcu spotkaliśmy młodych ludzi z Krakowa. Zauważyliśmy, że taki sposób podróżowania jak nasz jest preferowany przez młodych. W naszym wieku jeździ się na
wyjazdy z organizowane i pobyt w hotelu.
Jednak prawdziwa Kuba jest poza hotelem i nie na wytyczonych szlakach turystycznych. Na kwaterach prywatnych poznaje się ludzi i ich codzienne życie.Pochodziliśmy po mieście poszliśmy na przystań coś zjeść i posłuchać muzyki. W knajpce przysiedliśmy się do młodej Niemki, która sama wędruje po Kubie i też czuje się bezpiecznie i bardzo Jej się podoba. Podróżuje z plecakiem, jeździ miejscowymi środkami komunikacji tj. przerabianymi ciężarówkami dostosowanymi do przewozu osób i śpi tak jak my w domach prywatnych.
Chcieliśmy kupić pamiątki dla Was, ale nic szczególnego nie było.
Wracając na kwaterę pojechaliśmy wzdłuż Malekomu, żeby zobaczyć dawne rezydencje bogatych Kubańczyków, które nie zdążyły ulec dewastacji.
Przed spaniem posiedzieliśmy w bujanych fotelach na tarasie, jak rdzenni Kubańczycy i spać. Jutro dalej w drogę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz