2.12.2015 MORON
Po pysznym śniadaniu, banany prosto z drzewa i słodziutka papaja :)
poszliśmy jeszcze pospacerować po miasteczku i zrobić zdjęcia przy dziennym świetle.
Wieczorem kościół był już zamknięty a poza tym inaczej wszystko wygląda w słońcu. Pogoda wspaniała. Jest gorąco i przy tak dużej wilgotności jesteśmy cały czas spoceni. Jeśli chodzi o mnie, to jestem ciepłolubna i wcale mi to nie przeszkadza, gorzej z Andrzejem, który jest zwolennikiem chłodniejszej temperatury.
Robiąc ostatnie zdjęcia musieliśmy wejść do IGLESIA DE SAN JUAN BAUTISTA.. Pięknie odrestaurowany kościół, bogato zdobiony rzeźbami wykonanymi z drewna sprowadzonego z całej Kuby.
Następnie pojechaliśmy na CAYO COCO w poszukiwaniu rajskich plaż. Chcieliśmy również zobaczyć okazy ptactwa i krokodyle w rezerwacie, o którym czytaliśmy w przewodniku. Nazwa tego miejsca wzięła się od mieszkających w tych rejonach ptaków, ibisów białych, zwanych potocznie "ptakami kokosowymi". Można się tu dostać drogą lądową prowadzącą 27 km wzdłuż grobli. Wstęp na Cayo Coco jest płatny i przy wjeździe należy okazać paszport.
Niestety, był to jak do tej pory najgorszy dzień naszego pobytu na Kubie.
Zrobiliśmy ponad 100 kilometrów, niestety na próżno. Plaże nie były rajskie jak z obrazka. Woda jest cudna lazurowa, ale gdzie ten piasek. ?
Nie będziemy się poddawać w poszukiwaniach. Niestety rezerwat ptactwa może i kiedyś był czynny. Dzisiaj nie było tam nic oprócz chmary agresywnych komarów i niszczejących budynkach po czymś co było.
Zdegustowani, pogryzieni ( Agatka, by tego nie przeżyła ) wróciliśmy do Moron, gdzie mieliśmy nocleg. Niestety tu też nie było za wesoło, bo przyjechaliśmy po zmierzchu, a znaleźć ulice i jeszcze numer domu w ciasnych, zatłoczonych uliczkach, często jednokierunkowych, graniczy z cudem. Udało się w końcu, ale nie było wolnych miejsc. Oczywiście Kubańczycy są bardzo mili i uczynni, tak wiec zostaliśmy zaprowadzeni do innego domu, gdzie bardzo miło nas przyjęli. Na wszystkich kwaterach zauważyłam, że bardzo modne są sztuczne kwiaty, figurki i czym jest więcej ozdób tym ładniej.
W niektórych domach są już choinki, bo Święta niebawem.
.
Nie wiem czy już wspomniałam, że Casa Particulares to rodzaj prywatnych kwater, gdzie właściciele muszą mieć licencje na ich prowadzenie i są one oznakowane. Jest to niebieski znak, jakby odwróconej kotwicy .
Taki sam znak tylko czerwony, jest dla Kubańczyków. Za ugoszczenie zagranicznych gości, płacą wysokie kary.
Na kwaterach są dobre warunki, zawsze też zamawiamy śniadanie, gdzie zazwyczaj są świeże i pyszne owoce, sok i jajka w najrozmaitszej postaci. Najpopularniejszy jest omlet.
Jutro ruszamy na TRYNIDAD. Mam nadzieję, że tam będzie lepiej.
Po pysznym śniadaniu, banany prosto z drzewa i słodziutka papaja :)
poszliśmy jeszcze pospacerować po miasteczku i zrobić zdjęcia przy dziennym świetle.
Wieczorem kościół był już zamknięty a poza tym inaczej wszystko wygląda w słońcu. Pogoda wspaniała. Jest gorąco i przy tak dużej wilgotności jesteśmy cały czas spoceni. Jeśli chodzi o mnie, to jestem ciepłolubna i wcale mi to nie przeszkadza, gorzej z Andrzejem, który jest zwolennikiem chłodniejszej temperatury.
Robiąc ostatnie zdjęcia musieliśmy wejść do IGLESIA DE SAN JUAN BAUTISTA.. Pięknie odrestaurowany kościół, bogato zdobiony rzeźbami wykonanymi z drewna sprowadzonego z całej Kuby.
Następnie pojechaliśmy na CAYO COCO w poszukiwaniu rajskich plaż. Chcieliśmy również zobaczyć okazy ptactwa i krokodyle w rezerwacie, o którym czytaliśmy w przewodniku. Nazwa tego miejsca wzięła się od mieszkających w tych rejonach ptaków, ibisów białych, zwanych potocznie "ptakami kokosowymi". Można się tu dostać drogą lądową prowadzącą 27 km wzdłuż grobli. Wstęp na Cayo Coco jest płatny i przy wjeździe należy okazać paszport.
Niestety, był to jak do tej pory najgorszy dzień naszego pobytu na Kubie.
Zrobiliśmy ponad 100 kilometrów, niestety na próżno. Plaże nie były rajskie jak z obrazka. Woda jest cudna lazurowa, ale gdzie ten piasek. ?
Nie będziemy się poddawać w poszukiwaniach. Niestety rezerwat ptactwa może i kiedyś był czynny. Dzisiaj nie było tam nic oprócz chmary agresywnych komarów i niszczejących budynkach po czymś co było.
Zdegustowani, pogryzieni ( Agatka, by tego nie przeżyła ) wróciliśmy do Moron, gdzie mieliśmy nocleg. Niestety tu też nie było za wesoło, bo przyjechaliśmy po zmierzchu, a znaleźć ulice i jeszcze numer domu w ciasnych, zatłoczonych uliczkach, często jednokierunkowych, graniczy z cudem. Udało się w końcu, ale nie było wolnych miejsc. Oczywiście Kubańczycy są bardzo mili i uczynni, tak wiec zostaliśmy zaprowadzeni do innego domu, gdzie bardzo miło nas przyjęli. Na wszystkich kwaterach zauważyłam, że bardzo modne są sztuczne kwiaty, figurki i czym jest więcej ozdób tym ładniej.
W niektórych domach są już choinki, bo Święta niebawem.
.
Taki sam znak tylko czerwony, jest dla Kubańczyków. Za ugoszczenie zagranicznych gości, płacą wysokie kary.
Na kwaterach są dobre warunki, zawsze też zamawiamy śniadanie, gdzie zazwyczaj są świeże i pyszne owoce, sok i jajka w najrozmaitszej postaci. Najpopularniejszy jest omlet.
Jutro ruszamy na TRYNIDAD. Mam nadzieję, że tam będzie lepiej.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz