3.12.2015 TRYNIDAD
Mamy do przejechania 186 km. Kierując się na południe, zmienia się krajobraz na górzysty. Pojawiły się góry Sierra Maestra. Jedziemy więc z jednego wybrzeża na drugie przez teren górzysty zaledwie w ciągu kilku godzin.
Zatrzymaliśmy się przy przydrożnym barze na kawę, niestety, kawy niet. Niemniej jednak panie były tak miłe,i widać było ich radość z szykującego się zarobku, że głupio nam było wyjść, więc Andrzej zamówił Tu-cole a dla mnie usmażyły zielone banany, których nie było w menu ale rosły za barem w ogrodzie, więc po prostu wyszła za bar zerwała banany i usmażyła. Pyszne były, chociaż Andrzejowi nie smakowały, bo za mdłe.
Przed wjazdem do Trynidadu chcieliśmy jeszcze coś zjeść tak więc zatrzymaliśmy się przy kolejnym barze. Chłopak, który obsługiwał nie znał niestety polskiego, niemieckiego, angielskiego i mojego hiszpańskiego, więc był malutki problem, który znikł po wyciągnięciu magicznego zeszytu, w którym miałam tłumaczenia różnych potraw. Bardzo się ucieszył i my też, jak znalazł jeden zestaw z mojego zeszytu. Zaryzykowaliśmy i to był dobry wybór. Smażona wieprzowina, ciemny ryż z czarną fasolą, smażone gniecione banany.
Było to smaczne i świeże. Ukradkiem przyglądał się, czy nam smakuje, wyszywając serwetkę.
Na koniec przyniósł nam jeszcze nie zamawiany deser. Pyszne to było, ale nie wiem co jadłam, wyczułam jedynie kokos.
Agatka, by wiedziała, ale nie wiem czy miałaby odwagę to zjeść, warunki sanitarne niestety odbiegają od wymogów naszego sanepidu. Kiedyś w Polsce też nie przestrzegano tak zasad higieny. Pamiętam wodę sodowa z sokiem lub bez, z saturatorów przy śmierdzących od spalin ulicach, gdzie szklanki opłukiwało się jedynie zimną wodą. Dlatego jest mi łatwiej, ale mimo wszystko dzisiaj nie napiłabym się tej wody.
Dojechaliśmy wiec do Trynidadu. Znaleźliśmy kwaterę, do której adres dała nam Aymee, ale nie zadzwoniliśmy dzień wcześniej i nie było wolnych miejsc.Na szczęście zaopiekowali się nami i przekazali w inne ręce. Porwała nas tym razem p. doktor, która oprócz wolnych pokoi miała też garaż.
Po rozpakowaniu i zameldowaniu poszliśmy przywitać się z Trynidadem. Bardzo mi się podoba to kolonialne miasteczko, które jest dobrze zachowane i zadbane. Kolonialna Starówka Trinidadu została wpisana w 1988 roku na listę UNESCO. Ulice wybrukowano podzielone jakby na pasy, każdy z nich opada do środka ulicy, dzięki czemu nie zbiera się woda i wszystko elegancko spływa.
Posiedzieliśmy w knajpce przy słynnych schodach na PLAZA MAYOR posłuchaliśmy muzyki na żywo i spacerkiem na kwaterę.
Jutro może dalsze poszukiwania plaży, albo zwiedzanie miasta ? Zobaczymy jaka będzie pogoda.
Mamy do przejechania 186 km. Kierując się na południe, zmienia się krajobraz na górzysty. Pojawiły się góry Sierra Maestra. Jedziemy więc z jednego wybrzeża na drugie przez teren górzysty zaledwie w ciągu kilku godzin.
Przed wjazdem do Trynidadu chcieliśmy jeszcze coś zjeść tak więc zatrzymaliśmy się przy kolejnym barze. Chłopak, który obsługiwał nie znał niestety polskiego, niemieckiego, angielskiego i mojego hiszpańskiego, więc był malutki problem, który znikł po wyciągnięciu magicznego zeszytu, w którym miałam tłumaczenia różnych potraw. Bardzo się ucieszył i my też, jak znalazł jeden zestaw z mojego zeszytu. Zaryzykowaliśmy i to był dobry wybór. Smażona wieprzowina, ciemny ryż z czarną fasolą, smażone gniecione banany.
Było to smaczne i świeże. Ukradkiem przyglądał się, czy nam smakuje, wyszywając serwetkę.
Na koniec przyniósł nam jeszcze nie zamawiany deser. Pyszne to było, ale nie wiem co jadłam, wyczułam jedynie kokos.
Agatka, by wiedziała, ale nie wiem czy miałaby odwagę to zjeść, warunki sanitarne niestety odbiegają od wymogów naszego sanepidu. Kiedyś w Polsce też nie przestrzegano tak zasad higieny. Pamiętam wodę sodowa z sokiem lub bez, z saturatorów przy śmierdzących od spalin ulicach, gdzie szklanki opłukiwało się jedynie zimną wodą. Dlatego jest mi łatwiej, ale mimo wszystko dzisiaj nie napiłabym się tej wody.
Dojechaliśmy wiec do Trynidadu. Znaleźliśmy kwaterę, do której adres dała nam Aymee, ale nie zadzwoniliśmy dzień wcześniej i nie było wolnych miejsc.Na szczęście zaopiekowali się nami i przekazali w inne ręce. Porwała nas tym razem p. doktor, która oprócz wolnych pokoi miała też garaż.
Po rozpakowaniu i zameldowaniu poszliśmy przywitać się z Trynidadem. Bardzo mi się podoba to kolonialne miasteczko, które jest dobrze zachowane i zadbane. Kolonialna Starówka Trinidadu została wpisana w 1988 roku na listę UNESCO. Ulice wybrukowano podzielone jakby na pasy, każdy z nich opada do środka ulicy, dzięki czemu nie zbiera się woda i wszystko elegancko spływa.
Posiedzieliśmy w knajpce przy słynnych schodach na PLAZA MAYOR posłuchaliśmy muzyki na żywo i spacerkiem na kwaterę.
Jutro może dalsze poszukiwania plaży, albo zwiedzanie miasta ? Zobaczymy jaka będzie pogoda.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz