środa, 14 maja 2014



3.05.2014 ( sobota ) Wenecja

Przestało padać i nawet zaczyna wychodzić słoneczko. Noc na parkingu minęła spokojnie.
Śniadanko i w drogę na zwiedzanie. Bardzo jestem ciekawa Wenecji, bo opinie są różne.
Mój kochany organizator i przewodnik , zaopatrzony w nawigacje telefoniczną, prowadzi nas do miasta.
Nie usłyszał  mojego cichego, że są tu autobusy i pociąg. Stwierdził, że to niedaleko.
Hmm, nagle doszliśmy do autostrady prowadzącej do Wenecji. Samochody używały sygnałów dźwiękowych na nas, ale cóż, przemy do przodu. Następna emocja zafundowana, już się bałam, ze dzisiaj będzie spokojnie.
Na szczęście doszliśmy do nieczynnej informacji turystycznej. Tu przy najmniej było bezpiecznie.
Nie było innego wyjścia, bo wrócić nie mogliśmy jak zabawić się w autostopowiczów.
Muszę przyznać, że kierowcy z politowaniem na nas patrzyli i ze zdziwieniem jak tam się dostaliśmy.



Na szczęście zatrzymał się Holender chcąc uzyskać informacji i nas zabrał.
Droga do Wenecji jeszcze miała 7 km.
Jesteśmy, kupiliśmy bilety na tramwaj wodny i płyniemy na Plac Św. Marka.








Dotarliśmy na Plac Św. Marka gdzie znajduje się piękna Bazylika.
Bazylika św. Marka zbudowana została w Wenecji dla pochowania relikwii św. Marka.
Najcenniejszy i najwspanialszy zabytek sakralny.
 . Sanktuarium bogate jest w dzieła sztuki wschodniej, które gromadzone były tu przez wieki. Architektura świątyni i wnętrza, sprawia, że kościół Św. Marka jest dziełem jedynym w swoim rodzaju w Europie.



Plac Św. Marka robi ogromne wrażenie, szkoda tylko, ze wszyscy ludzie chcieli go podziwiać tak jak my.
W takim tłoku, zwiedzanie było bardzo utrudnione. Uciekaliśmy w uliczki, ale i tu było tłoczno.
Na przystani, dostałam od Andrzeja obraz do mojej domowej kolekcji. Ładniutki, już niedługo zawiśnie na ścianie.
Wenecja jest przeurocza zwłaszcza na tych małych uliczkach, poprzecinanych kanałami.












Włócząc się po uliczkach dotarliśmy do dzielnicy żydowskiej najstarszej na Świecie. To właśnie z tąd pochodzi nazwa getta, ale tu  ono miało pozytywne skojarzenia. W kawiarence przeczekaliśmy mały deszcz i ruszyliśmy w stronę dworca, żeby dostać się na parking.









Po drodze kupiłam sobie w końcu kawałek pizzy ze szpinakiem, który to kawałek spałaszowałam w pociągu.




Z małymi problemami dojechaliśmy do naszego autka i po krótkim odpoczynku, jedziemy już do domu.
Mamy  1026 km do Getyngi. Na nocleg Andrzej już chciałby dojechać do Niemiec.
Droga nie była dobra, bo znowu zaczęło padać ,ale zgodnie z planem nocowaliśmy w Niemczech. niedaleko Monachium.


4.05.2014  ( niedziela )

Po małym śniadaniu na parkingu, jedziemy do domu. Pogoda się poprawiła , także jedzie się spokojnie.
Na 15 dojechaliśmy na proszony obiad do Gosi, która zrobiła nam wielką frajdę gotując NORMALNE jedzenie, dziękujemy.

Jesteśmy w domku, podsumowując, był to bardzo udany wyjazd, bardzo dużo się działo, dużo zobaczyliśmy, dużo się nachodziliśmy.  Przejechaliśmy ponad 3500km.
Bardzo dziękuję Andrzejowi za tak wspaniałą przygodę.
Do zobaczenia wkrótce.





    2.05.2014  ( piątek )

    Leje, leje i nie zamierza przestać.



    Zmiana planów, nie zostajemy, tylko jedziemy do Wenecji. W takim deszczu nie ma sensu zostawać na tym pięknym wybrzeżu. Wrócimy tu jeszcze, tak mam obiecane :)
    Mamy 360 km. Przy takiej pogodzie jedziemy autostradą.
    Zatrzymaliśmy się jeszcze w La Spezi na zakupy. Chcieliśmy kupić na targu oliwę, która  jest w tym regionie  najlepsza.






    Niestety oliwy nie dostaliśmy ale pyszne, pachnące pomidory i truskawki.
    Jadąc na północny wschód nadal towarzyszą nam piękne widoki. Zanim jeszcze dotarliśmy na autostradę, pojeździliśmy jeszcze po górkach.




    Po drodze zjedliśmy pyszny obiad w restauracji odległej od głównych dróg, prowadzoną przez starszego pana, który nawet nie miał karty dań, ale jak już przyniósł to co na migi zamówiliśmy plus butelka wina to była uczta.
    Później już tylko droga w deszczu. Na parking pod Wenecją przyjechaliśmy o zmroku. Nadal pada.
    Idziemy wcześnie spać mając nadzieję, że Wenecję zwiedzimy w słońcu.


    1.05.2014  (czwartek )

    Po śniadaniu, ruszamy dalej. Tym razem kierujemy się na Riwierę Włoską do La Spezi.
    Na trasie mamy Pizę, w której Andrzej nie był a ja chętnie jeszcze raz zobaczę krzywą wieżę.
    Widoki na trasie nadal wspaniałe.









    Pogoda dopisuje, także idziemy zobaczyć krzywą wieżę.
    jedna z najbardziej znanych budowli świata, odwiedzana rocznie przez ok. 10 milionów turystów; symbol miasta Pizy. W istocie jest dzwonnicą katedralną i należy do kompleksu zabudowań w  stylu romańskim

    Wkrótce po rozpoczęciu budowy w 1174 r. wieża zaczęła odchylać się od pionu, co próbowano korygować w czasie budowy. Budowa wieży miała miejsce w 3 etapach. Cała budowa trwała 177 lat. Mimo niebezpieczeństwa, jeszcze w 1350 r. dodano ostatnie piętro, w którym umieszczono dzwony.
    Wieża jest zbudowana z białego marmuru, liczy osiem kondygnacji. Jej masę ocenia się na 14 tysięcy ton. Została zaprojektowana przez Guglielmo i Bonanno Pisano.
     Obecnie wieża ma wysokość 54,98 m, odchyliła się zaś od pionu o około 5 m (średnio o 1 mm rocznie). Od 1911 r.  pomiary te są co roku aktualizowane.








    Pogoda piękna, więc uciekamy od tego tłumu i jedziemy na wybrzeże.Opuszczamy Toskanię.

    Riwiera Włoska  to wybrzeże  Morza Liguryjskiego  we Włoszech, przedłużenie Riwiery  Francuskiej (Lazurowego wybrzeża). Ciągnie się od granicy z Francją do miasta La Spezia
     Współczesne granice miasta ustanowione były już w czasach rzymskich. La Spezia od wieków była miastem portowym.
     Obecnie to 100 tysięczne miasto. Przeważająca część mieszkańców utrzymuje się z pracy w tutejszym porcie.







     Pojechaliśmy dalej, żeby dotrzeć do malutkich wiosek na skalistym wybrzeżu, malowniczo położonych, wzdłuż linii brzegowej, do których do niedawna można było dotrzeć jedynie drogą morską.
    Nieświadoma niczego, zgodziłam się od razu i nawet na początku byłam bardzo szczęśliwa. 
    Widoki coraz piękniejsze a droga coraz bardziej stroma. Jechaliśmy skalistym wybrzeżem nad samym morzem. Było bardzo wysoko i stromo!!!

      





     Cudnie, czułam się jak w niebie, nawet chmury były pod nami. Szkoda tylko, że tak wysoko!!!!
    Droga była coraz bardziej kręta i zaczęło się robić ciemno. Nie znając dalszej drogi i nie mając gwarancji, że gdzieś uda nam się dojechać, Andrzej zaproponował nocleg na parkingu na skarpie.  Nie chciałam nocować  nad przepaścią.


    Mimo zapewnień, ze będzie dobrze, że dołączymy do Francuzów, którzy tam stali, wolałam zjechać na parking na dół. No ,cóż nie jestem idealnym towarzyszem podróży. Zjechaliśmy do La Spezi na nocleg.





    .Znaleźliśmy parking i szykowaliśmy się na następny dzień, który miał być jeszcze bardziej emocjonujący.


      Ciekawa jestem co też wydarzy się nazajutrz?