środa, 27 lutego 2013

31.01.2013  Benswara

Śniadanie 7.00 , wykwaterowanie i jedziemy na spacerek po rezerwacie przyrody. Czeka nas 13 km. wędrówki.






Oczywiście po rezerwacie można się poruszać  tylko z przewodnikiem, ponieważ zamieszkują ten teren lamparty i  niedźwiedzie, które jak wiadomo są bardzo niebezpieczne. Dlatego też zdziwiło mnie, że nasz przewodnik jest zaopatrzony jedynie w kij. Skoro jednak wszyscy są tak optymistycznie nastawieni nie mogę się wyłamywać.
Całą drogę towarzyszą nam małpy, które nas bacznie obserwują i ostrzegają. Opanowany przewodnik, pokazuje nam ślady bytności lampartów tj. kupa z resztkami sierści małpy i ślady na piasku.




Widoki były zachwycające, kilometry mijały ale mój niepokój niestety nie. W pewnym momencie małpy narobiły strasznego hałasu chcąc nas ostrzec przed lampartem, którego widziały . Tym razem to ja widziałam swój koniec!!!! nie wiem dlaczego tylko ja się tak bałam?

Strach ma wielkie oczy i nie tylko strach. Lamparta, nie widzieliśmy i dalsza droga przebiegała męcząco ale w miarę spokojnie.











Pod koniec naszej wędrówki spotkaliśmy rodzinę zamieszkującą tereny rezerwatu. Chętnie się z nami fotografowali i byli bardzo weseli.






Na dole ujrzeliśmy piękną świątynię i nasz samochód za , którym się stęskniliśmy. Wypompowani pojechaliśmy do Bhenswara i zakwaterowaliśmy się w bajkowym hotelu Ravla Bhenswara. Zostaliśmy uroczyście przywitani  pomalowani i udekorowani . Następnie poczęstunek na dziedzińcu, zakwaterowanie i niezaplanowana wizyta dzieci ,które chętnie z nami pośpiewały i potańczyły.










 To nie był jednak koniec dnia. Czekał już na nas dżip i jechaliśmy na safari. Może tym razem uda nam się zobaczyć lamparta?. Było pięknie, wiatr we włosach, słońce, ciepło i dzikość przyrody. Wypatrzyliśmy antylopy,  kozy i pawie.













Odwiedziliśmy też wioskę w której byliśmy zaproszeni na poczęstunek. Gościnni  ludzie, prostota życia i jego radość zrobiło na nas pozytywne wrażenie. Chlebki chapati wypiekany w tradycyjny sposób smakowały wybornie.














 Po zmroku pojechaliśmy jeszcze na pustynię, poszukać tego wytęsknionego lamparta przy sztucznym świetle. Oświetlone zbocza nie odbijały oczu naszego kotka. Po dłuższym krążeniu zatrzymaliśmy się na herbatkę i w ciszy nocy marzyliśmy. Było tajemniczo i pięknie. Przenieśliśmy się w czasie na moment.







Zmordowani tak długim i ciekawym dniem wróciliśmy do bajkowego hotelu i po lekkiej kolacji zasnęliśmy  w drodze do łóżka. Jutro ma być spokojnie :)
















4 komentarze:

  1. Pogubilam sie ;) To Ty w koncu chcesz, czy nie chcesz zobaczyc lamparta? :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. wolałabym go zobaczyć będąc w dżipie a nie bezbronna na jego terenie.

      Usuń
  2. ale my jemy jak koty na tym jednym zdieciu...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ha,ha faktycznie. W końcu od rana szukaliśmy lamparta!!wiec nam się udzieliło :)

      Usuń