29.01.2013 Rathambhore
Śniadanie 7.15 i ruszamy do Parku Narodowego w nadziei spotkania tygrysa.
Park Narodowy Ranthambore jest jednym z największych parków narodowych w północnych Indiach (zajmuje powierzchnię 392 km ²). Usytuowany jest w południowo-wschodniej części Radżastanu w niewielkiej odległości od miasta Sawai Madhopur. Ranthambore słynie z tygrysów (według różnych źródeł żyją tu 34 dorosłe osobniki) i podobno jest jednym z najlepszych miejsc w Indiach, aby zobaczyć te drapieżniki w naturze. Park położony jest na skraju płaskowyżu i jest ograniczony od północy rzeką Banas a na południu rzeką Chambal. Porastają go lasy liściaste stanowiące pozostałość rozległej kiedyś dżungli w Indiach środkowych. W parku jest kilka jezior, wokół których najłatwiej można napotkać dzikie zwierzęta. Niegdyś były to myśliwskie tereny maharadży.
Na terenie parku zrobiliśmy dużo zdjęć małpom Langurą, pawiom, papugom , antylopom ale tygrys nie chciał nam się pokazać. Mimo tego, że nie widzieliśmy tygrysa ciśnienie mieliśmy bardzo podwyższone, bo Andrzej nieświadom zagrożenia po prostu wysiadł sobie z auta i poszedł w trawę robić zdjęcia antylopą. Serce nam wszystkim stanęło na moment. Nie dość, że mógł to przypłacić życiem to jeszcze trafić do więzienia, gdyby zauważyli to strażnicy. Oto zdjęcia, które mogłyby Go kosztować życie.
Oto zdjęcia zrobione w bezpiecznym miejscu też na terenie parku.
Po wrażeniach jakie dostarczył nam Andrzej, jedziemy w długą 8 godzinną podróż do następnego miejsca naszej przygody do Kumbalgahr. Na terenie fortu odbywa się festiwal ludowy przedstawiający radżestańskie stroje i tańce.
Po drodze zatrzymujemy się w przydrożnej wiosce na herbatę. Jest to tzw. przydrożna kafejka. Nie wiem ile miała gwiazdek ale herbata na prawdę była smaczna.
To jest niesamowite co robimy ale będąc tam tak trzeba. Droga nam się nie dłuży, ponieważ zachwycamy się kolorami i przyrodą. Cieszymy się słońcem i za każdym razem dziwimy jak widzimy zaskakujące sytuacje na drodze.
Na miejsce docelowe przyjechaliśmy późnym popołudniem. Hotel bajkowy. Widok z okna na najstarsze pasmo gór Indii. Wszystko w marmurach. Po małej przekąsce wyruszyliśmy do fortu Kumbhalgarh.
Pięknie oświetlony fort zrobił na nas ogromne wrażenie. Pospacerowaliśmy po murach pooglądaliśmy fortyfikacje i zeszliśmy na dziedziniec wysłuchać koncertu zespołu w międzynarodowym składzie. Wymęczeni długim dniem po kolacji padliśmy w głęboki sen, czekając co też przyniesie jutro?
Śniadanie 7.15 i ruszamy do Parku Narodowego w nadziei spotkania tygrysa.
Park Narodowy Ranthambore jest jednym z największych parków narodowych w północnych Indiach (zajmuje powierzchnię 392 km ²). Usytuowany jest w południowo-wschodniej części Radżastanu w niewielkiej odległości od miasta Sawai Madhopur. Ranthambore słynie z tygrysów (według różnych źródeł żyją tu 34 dorosłe osobniki) i podobno jest jednym z najlepszych miejsc w Indiach, aby zobaczyć te drapieżniki w naturze. Park położony jest na skraju płaskowyżu i jest ograniczony od północy rzeką Banas a na południu rzeką Chambal. Porastają go lasy liściaste stanowiące pozostałość rozległej kiedyś dżungli w Indiach środkowych. W parku jest kilka jezior, wokół których najłatwiej można napotkać dzikie zwierzęta. Niegdyś były to myśliwskie tereny maharadży.
Na terenie parku zrobiliśmy dużo zdjęć małpom Langurą, pawiom, papugom , antylopom ale tygrys nie chciał nam się pokazać. Mimo tego, że nie widzieliśmy tygrysa ciśnienie mieliśmy bardzo podwyższone, bo Andrzej nieświadom zagrożenia po prostu wysiadł sobie z auta i poszedł w trawę robić zdjęcia antylopą. Serce nam wszystkim stanęło na moment. Nie dość, że mógł to przypłacić życiem to jeszcze trafić do więzienia, gdyby zauważyli to strażnicy. Oto zdjęcia, które mogłyby Go kosztować życie.
Po wrażeniach jakie dostarczył nam Andrzej, jedziemy w długą 8 godzinną podróż do następnego miejsca naszej przygody do Kumbalgahr. Na terenie fortu odbywa się festiwal ludowy przedstawiający radżestańskie stroje i tańce.
Po drodze zatrzymujemy się w przydrożnej wiosce na herbatę. Jest to tzw. przydrożna kafejka. Nie wiem ile miała gwiazdek ale herbata na prawdę była smaczna.
To jest niesamowite co robimy ale będąc tam tak trzeba. Droga nam się nie dłuży, ponieważ zachwycamy się kolorami i przyrodą. Cieszymy się słońcem i za każdym razem dziwimy jak widzimy zaskakujące sytuacje na drodze.
Pięknie oświetlony fort zrobił na nas ogromne wrażenie. Pospacerowaliśmy po murach pooglądaliśmy fortyfikacje i zeszliśmy na dziedziniec wysłuchać koncertu zespołu w międzynarodowym składzie. Wymęczeni długim dniem po kolacji padliśmy w głęboki sen, czekając co też przyniesie jutro?
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)











Herbatka przy drodze bardziej mnie przekonuje niz jedzenie nie-wiadomo-czego ;) Ja pilam na Krecie rakije od przydroznego handlarza i zyje. Im chyba jednak zalezy, zeby turysci wracali zywi :P
OdpowiedzUsuńmyślałam, że będzie to bardziej szokujące dla Ciebie :)
Usuń